• De wedstrijd in Souburg was er één die niemand snel zal vergeten — al was het maar vanwege de rauwe eerlijkheid na afloop. Patrijzen-trainer Jordy Heikens keek met een zuur gezicht terug op negentig minuten overleven.
    „Lelijker worden ze niet,” verzuchtte hij. „We hebben in de tweede helft nauwelijks iets te vertellen gehad. Het was alleen maar overeind blijven. We hebben dit jaar wedstrijden gehad waarin we onterecht verloren, maar nu hebben we de punten ten onrechte meegenomen”, biechtte Patrijzen-trainer Jordy Heikens eerlijk op.

    Aan de overkant klonk dezelfde frustratie, maar dan met een vleug hoop. RCS-trainer Michel Leonhart zag zijn ploeg zwoegen, jagen, kansen creëren — maar opnieuw zonder beloning.
    „Dit is het verhaal van ons seizoen,” zei hij hoofdschuddend. „Een jonge, hardwerkende ploeg die vergeet de trekker over te halen. Dat doet pijn, maar er zit zóveel muziek in dit team.”

    De wedstrijd zelf kende één beslissend moment. Linkervleugelverdediger Mark Vermue prikte al vroeg de enige treffer binnen, waarna RCS de duimschroeven aandraaide. Maar telkens weer stond daar Patrijzen-doelman Dylan de Kam, die met katachtige reflexen zijn ploeg overeind hield. Zijn reddingen waren soms spectaculair, soms miraculeus — maar altijd precies genoeg om de Souburgse gelijkmaker te voorkomen.

    En zo eindigde een duel dat RCS had moeten winnen, maar Patrijzen uiteindelijk stal. Een wedstrijd die smaakte naar meer… behalve voor de ploeg die met lege handen achterbleef.